Hij is die knul met die hond, zo wordt Brian Webb in zijn huidige thuisfront Boston vaak genoemd. De meeste muzikanten kun je vaak herkennen aan de versterkers die ze voort slepen, van het ene optreden naar het andere. Brian echter is te herkennen aan zijn hond Derek, die hem aan een riem van hot naar her sleurt.
Zijn jeugd in Atlanta was muzikaal gezien weinig inspirerend. De enige muziek die Brian van thuis mee kreeg waren Lionel Richie, Billy Joel en Genesis via zijn vaders transistor radiootje. De Webb platencollectie bestond uit slechts 3 niet noemenswaardige lp's die zijn vader via zijn werk had gekregen. Toch was er wel een bescheiden folkscene in die periode in Atlanta. Hier waren het The Indigo Girls die er het meest uitsprongen. Brian ging naar een concert van hen, maar zijn grootste interesse werd gewekt door het bandje dat in het voorprogramma speelde: Billy Pilgrim. Direct wist Brian: dit wil ik ook! De daaropvolgende maanden ging Brian naar elk optreden en pakte hij elke kans om met Billy Pilgrim's zanger Christian te praten over zijn muziek. Bijna als een stalker ging hij zelfs naar zijn huis, toen hij van een collega serveerster het adres kreeg om hem nog meer vragen te stellen. Gelukkig voelde deze zanger zich niet al te geïntimideerd en was hij wel bereid om Brian wat tips te geven.
Drie jaar geleden trok Brian de stoute schoenen aan en vertrok hij van Atlanta naar Boston. Daar begonnen hij en hond Derek hun muzikale carrière in het metrostation op de rode lijn bij de halte "Davis Square Stop". Dat lijkt misschien een treurige manier om je geld te verdienen, maar met een cd te koop verdiende hij daar al snel meer dan met zijn serveerbaantje bij een lokale lunchcorner. Bovendien was hij die baan een beetje zat, na zijn zoveelste "pep talk" over dat er meer soep verkocht moest worden. In het metrostation ontmoette hij naast de voorbijgangers, die iets in de koffer gooide bijvoorbeeld ook clubeigenaren en boekers van festivals.
In Boston was er wel sprake van een echte folkscene. Deze wordt voornamelijk gedomineerd door dames met gitaren. Door een aantal vriendinnen werd zijn interesse gewekt voor lokale artiesten zoals Sarah McLachlan en Ani DiFranco. Om een beetje aandacht voor het fenomeen "de man met gitaar" te krijgen, organiseerde Brian zelf maar een "Indie Guys Night" voor nieuwe singer-songwriters van het mannelijke geslacht. Enige jaren later heeft Brian zijn bus tot semi-permanente woonplaats gemaakt en reist hij van club naar club om mensen met zijn muziek te laten kennismaken.
Brian Webb laveert zich muzikaal door een keur aan verschillende muziekstijlen, folk, country, blues, pop en ook een flinke dosis soul vindt je op zijn album Broken Folk. De teksten zijn vaak behoorlijk intens, de liedjes hebben een verhaal te vertellen en Brian laat zich niet hinderen doordat het dan allemaal niet helemaal rijmt en dat maakt hem juist alleen nog maar geloofwaardiger.
In het resultaat zoals hoorbaar op Broken Folk horen we raakvlakken met The Counting Crows, Jackson Browne, Rod Picott, Slaid Cleaves en ons eigen Nederlandse J.W. Roy. De instrumentatie op het album is behoorlijk divers en bovendien helemaal top. Sommige nummers hebben alleen de traditionele gitaar, bas, drums nodig maar in andere nummers worden prachtig ingekleurd met banjo, hammondorgel, viool, slide gitaar, mandola, ja soms zelfs trompet, sax en vuilnisemmertrommel. Verder is er op Broken Folk prachtige achtergrond zang van Rachel McCartney die op sommige momenten wel als een soort Bonnie Raitt klinkt zoals in het hartverscheurende Leaving Atlanta of in Wrestle The Ground. Behalve een stukje tekst (in Oh Lord) dat Brian met toestemming van Bill Mallonee heeft geleend, zijn alle teksten van eigen hand. Broken Folk is wel degelijk een groeiplaatje maar dat is geen probleem want na een paar keer draaien krijg je alleen maar trek in meer en ga je van zelf de refreintjes meezingen.
Inmiddels heeft Brian twee Nederlandse tournees achter de rug. Tijdens zijn eerste tour deelde hij het podium in een zogenaamde singersongwriters circle met Rod Picott en Nederlandse snarenvirtuoos BJ Baartmans in wie hij een zeer gewaardeerde rechterhand heeft gevonden tijdens zijn Nederlandse tours. In mei 2004 na afloop van zijn laatste Nederlandse tour is zijn Brian Webb Live cd uitgebracht. Deze cd is op verschillende locaties opgenomen. Waaronder ook één track in Nederland in het café Take Five te Venlo waar Brian met BJ Baartmans speelde. Naast een aantal bekende nummers van Broken Folk zoals Shame en Martha staan er op
Brian Webb Live een aantal nieuwe nummers waaronder het bijzondere Joshua en het hartverscheurende Tobias, een waar gebeurd verhaal over een crackjunkie en 2 covers. Leonard Cohen's Hallelujah en Patty Griffin's Top Of The World.
Brian Webb
Live (2004)
|
|
01. Joshua
02. Oh Lord
03. D'Julianne
04. Wrestle the Ground
05. Shame
06. Top of the World (Patty Griffin)
07. Tobias
08. Product in Your Hair Boys
09. Country Song
10. That's Where I'll Be
11. Hallelujah (Leonard Cohen)
12. Ballad of Her
13. I Will
14. Martha
15. Perfect Lil' Imperfection
16. Isabel
|
"Zestien ingetogen liedjes, voornamelijk akoestisch gespeeld en hier en daar begeleid door wat extra snaren en een tweede stem. Voor de liefhebbers van zijn doorbraakplaat Broken Folk is dit dikke uurtje muziek een mooie aansluiter. Singer-songwriter Webb, een prima gitarist overigens, zingt liedjes van zijn vorige platen, aangevuld met een enkele cover (Hallelujah van Leonard Cohen en Top Of The World van Patty Griffin), een paar nieuwe liedjes en nimmer eerder uitgebracht materiaal (Isabelle, I Will, Oh Lord). Met als resultaat een pretentieloze luisterplaat (qua productie), die niet snel verveelt en die zijn hoogtepunt bewaart tot het laatst" Bart Ebisch, AltCountry.nl
"Naast een aantal bekende nummers van Broken Folk en twee fraaie covers zorgen vooral de nieuwe nummers Tobias en Joshua voor heel kippenvel. Live is daarmee niet alleen een uitstekende opvolger van Broken Folk, maar tevens een voorproefje op de nieuwe cd van dit grote talent. " Erwin Zijleman, Plato Mania
"dus opnieuw een hoogst charmant staalkaartje van 's mans kunnen, waarvan in alle bescheidenheid een haast onweerstaanbare aantrekkingskracht uitgaat. Wie houdt van akoestisch singer-songwritermateriaal kan eigenlijk gewoon blind tot de aanschaf ervan overgaan." Benny Metten, CtrlAltCountry.be
Brian Webb
Broken Folk (2003)
|
|
01. She was honest
02. Wrestle the Ground
03. Martha
04. Bigger than I am
05. Leaving Atlanta
06. Long Way To Go
07. Walk Alone
08. Oh Lord
09. Talk to You
10. Not a confession
|
Broken Folk van Brian Webb heeft positie 7 behaald in de Americana Album top 50 van 2003, samengesteld door de luisteraars van KRO's American Connection.
"Wat een heerlijke plaat is dat, Broken Folk van Brian Webb uit Boston...
Aan te raden voor de fans van Slaid Cleaves en Rod Picott." Bart Ebisch, HEAVEN
"De muziek van Brian Webb bevat elementen uit folk, blues, country, rock, pop en soul... Het enige dat gelijk blijft is de hoge kwaliteit van de songs van Brian Webb." Erwin Zijleman, Plato Mania
"Het geheel klinkt afwisselend met uitgekiende arrangementen en Brian heeft zo'n stem, die je er onmiddellijk van overtuigt, dat hij meent wat hij zingt." Johanna Bodde, Real Roots Cafe
"Brian Webb heeft net dat beetje meer in huis. Mooie stem én strakke liedjes. Shame is bloedmooi en Leaving Atlanta doet je hart sneller slaan. Brian maakt meeslepende folk." Frank Craanen, AVANT GARDE
|
